رقصیدم با آغوش تو

در صحنه ای که حنجره می سوخت

پا در پای کوبی ی لختی آوا

کلمه در کلمه

زخمه در پی زخمه .

عود و پود رهیدن

گسیخته آمد حالا

حالا که عربده بالا می گیرد

و می افتد سر،پیکر

آخر فقط هوای خلیدن پر می بالد

                              همین و بس .

تو ماهم بودی،چاه بیابان کوفه

حواس پر زده ی قیس

کلاه چرکتاب قلندر

و خلوت سازی دریده در جنون غباری

چه آواری می ریزد بر راه

رویا میان سنگ و فلاخن آهنگت.

تمام شد و رقص  رقص  وپای پای و کوب طبل صدا در رویا .....

پس پشت کلمه ـ سایه ی حرف ها ـ مرگ و مرگ و حیات

با این ستاره های ساده لوح 

                                  چه باید گفت ؟

هیچ و هیچی ی دستی که اگر می خواندیش

دلت به هول می افتاد

دستت به آینه مخدوش می نوشت

باغ وقدیم ترین ترانه های هوسناک

خواب و غایله ی غلتیدن در بیداری .

ماه و استعاره روی دوش قله و قندیل

عشقی که روح بود

همین جاها

همین پشت هیچی و ویرانی .

 چه میدانی؟

کسی سراغ پرستو ها را نمی گرفت 

مرگ و مرگ و باز همین مرگ

وزندگی که در این ستاره ها به آینه تکرار می نوشت .