با دوست مشهدي ام آقاي دواچي گاه در كوه و گهگاه هم در خانه ي علي آقا طهماسبي ديدار داشته ام .در دوشنبه (تاجيكستان ) كه بودم - همين يك ماه و نيم پيش - اي ميلي دريافت كردم كه دختر او چند شعر فرستاده بود ونظرمي طلبيد .نكاتي را بطور مجمل برايش نوشتم ولي از آن رو كه جهت سفر به ايران در تمهيد و تدارك بودم موضوع معطل ماند . اكنون بي هيچ قضاوتي برخي از شعرهايش را تقديم مي كنم . آزاده دانشجوست ودر آغاز راهي صعب به نام زندگي و شعر . دوست دارم دوستان شاعر و اديبم اظهار نظر كنند ـ كه ميبينم اخيرا كاهلي مي كنند ـ تا دخترم آزاده بتواند از تجارب شان بهره گيرد .
۱ رها یی
با ید که از فضا ی متروک خیا ل
آ نجا که روح به انزوا در آ مده
و جسم به شکل پوستینی با سر
به صورتکهای متما یل به انسا نیت خیره شده
به درآ یم
نفسم را رها می کنم
بو ی مسمو م اذها ن
شا مه ام را می آ زارد
و گوشها یم نیز از صدای بوقهای ممتد
و پرو خا لی شدن آ هن ها ی فرسوده
با ید بدر آ یم
باید که با گرفتگی خورشید
میثا قی دوبا ره بربندم
ذهنم از تلأ لؤ حضور لبخند طفلی ولگرد
شیرین می شود
که با شا خه گلی
مرا به عمیق ترین لحظه خوشی می رساند
و قلبم که با صدای گرم ما دری به تپش در می آید
از خاطر می برم
که متولد شد ام تا بمیرم
و تنها با نگریستن به ما ه
برای حضور دگر با ره خود در آ سمان به پرواز در می آ یم
با خود می گو یم که با ید رفت
اگر دگر با ره متو لد می شدم
تما م اشتیا ق لحظه جنینی ا م را
به ریشه تک درخت پیری می بخشیدم
و آ را م و خفته می ما ندم
تا او جا ن گیرد و برگها یش رابگسترد
تا آ شیا نی با شد برای پرنده های بها ری
تا در زیر سا یه اش
دیگر گلی نخشکد
پرند ه ای ننا لد
اگر دگر با ره متولد می شدم
خا موش نمی ما ندم
و آ وا زی نو می خو اندم
و تما م ذرات غلیظ خو نم را
به پیرزن فرتو تی می بخشیدم
و آ رام و رها
در وسوسه گم شد ن لحظه اشتیا قش را می نگریستم
اگر دگر با ره متولد می شدم
وا ژگان فریا د را برای همه خفتگان
با سرود ی دوبا ره اد ا می کردم
و فریا د در فریاد گلوها ی خموش را بیدارمی کردم
و میوه آ گا هی را که سا لهاست خفته
بر درختان وجود می رویا ندم
ودر انتظا رمی ماندم
تا شکوفه هایش بروید
ومن شا هد لبخند غنچه ها یش با شم
اگر دگرباره متولد می شدم
دگر آسوده نمی خفتم
و برای لحظه مرگ خویش
نغمه ای از عشق می سرا ییدم
و آ ن قدر می خواندم
و می نوشتم
تا لحظه مرگم فرا رسد
و خا موشی بی پا یا نم را برگیرد
و به لحظه دختری تنها بخشد
اگر دگر با ره متولد می شدم
تکه نا نم را با پرستو های بها ری قسمت می کردم
و آب را به صحرا می بخشیدم
بل گلی بروید
بل شا خسا ری
و وجود صحرا سبز گردد
اگر دگر با ره متولد می شدم
فریاد آ غازمی کردم
و خموش نمی ما ندم
ولحظه لحظه عشقم را به زنی رسوا می بخشیدم
و من برا یش
و برای رسوا ییش آ رام می گریستم
تا دورنش آ رام یا بد
اگر دگر با ره متولد می شدم
از عشق سخن می گفتم
و عشق مسکوت خویش را رها می کردم
آ ن گاه در لحظه مرگ آرام می خفتم
و بر خا ک مقبره خویش می نگا شتم
" سکوت عشق مرگ است "
به سویت می آ یم در ظلمت
وقتی که سبد سبزخا طرا تم
در حضورگرم ا ندا مت با رورمی شود
به سویت می آ یم در سکوت
در بی تا ب ترین شب کوچه
وقتی که حو صله نور
در پرفروغی نگا ه معصومت رنگ می با زد
به سو یت می آ یم در تب آ لوده ترین حس حجرا ن
وقتی که فا صله قد م بر می دارد
تا عطر د ل انگیز کلا مت گلو یم را تا زه کند
و به سو یت می آ یم در آفتا بی ترین شب عشق
وقتی که هجرا ن پر می کشد
و نفس دلنشین آغوش تو
عبور خا طرا تم را ر نگی تا زه می بخشد