پس پشت کلمه ـ سایه ی حرف ها ـ مرگ و مرگ و حیات

با این ستاره های ساده لوح 

                                  چه باید گفت ؟

هیچ و هیچی ی دستی که اگر می خواندیش

دلت به هول می افتاد

دستت به آینه مخدوش می نوشت

باغ وقدیم ترین ترانه های هوسناک

خواب و غایله ی غلتیدن در بیداری .

ماه و استعاره روی دوش قله و قندیل

عشقی که روح بود

همین جاها

همین پشت هیچی و ویرانی .

 چه میدانی؟

کسی سراغ پرستو ها را نمی گرفت 

مرگ و مرگ و باز همین مرگ

وزندگی که در این ستاره ها به آینه تکرار می نوشت .