رقصیدم با آغوش تو

در صحنه ای که حنجره می سوخت

پا در پای کوبی ی لختی آوا

کلمه در کلمه

زخمه در پی زخمه .

عود و پود رهیدن

گسیخته آمد حالا

حالا که عربده بالا می گیرد

و می افتد سر،پیکر

آخر فقط هوای خلیدن پر می بالد

                              همین و بس .

تو ماهم بودی،چاه بیابان کوفه

حواس پر زده ی قیس

کلاه چرکتاب قلندر

و خلوت سازی دریده در جنون غباری

چه آواری می ریزد بر راه

رویا میان سنگ و فلاخن آهنگت.

تمام شد و رقص  رقص  وپای پای و کوب طبل صدا در رویا .....